معشوقه ی شیشه ای

من وبودم ویک نگاه , روحی خسته و پریشان ,درون تاریکی…وحشتم را دو چندان می کرد,دستان سرد و لرزان
گویی مرده ای در دخمه ای,نگاهی چرخید با چرخش آن نگاه خون جریان یافت و زندگی آغاز شد قلم جان گرفت ,قلم رقصید ,قلم گریست ,قلم عقده دل گشود چه حرفها …
قلم من با نخستین نگاهت آغاز شد…وتو همان لوح سفیدی بودی که چرخش نگاهت طپش دستانم شد ای تمام آغازم…